Наталија БОНДАРЧУК
ДОНАТАС БАНИОНИС
Јури JAРВЕТ
Владислав ДВОРЖЕЦКИ
Николај ГРИНКО
Анатолиј СОЛОНИЦИН
СОЛАРИС
По научно-фантастичниот роман на Станислав Лем
Сценарио Ф. ГОРЕНШТАЈН, А. Тарковски
Режисер Андреј Тарковски
Оператор Вадим ЈУСОВ
Слика Михаил РОМАДИН
Композитор Едвард АРТОМИЕВ
Звук Семон ЛИТВИНОВ
Користена хорална прелудија во ФА-минор од Ј. С. Бах
СОЛАРИС Дел прв
Крис, дојди! Сосема навреме доаѓаш!
Секое утро се шетам не помалку од еден час.
Му забранив да се враќа порано.
Имаше многу работа, по цела ноќ седеше.
Пустата му Соларистика!
Ме потсетува на сметководител, кој изготвува годишен извештај.
Те очекувавме уште вчера.
Тој сакаше да избега кога ме виде.
Здраво!
Здраво.
Не беше редно да ви пречам точно денес.
Како само сме остареле! Дури сега го разбирам.
Што се извинуваш?...
Тој разбира ли дека се ќе зависи од првото соопштение од станицата?
Екипажот пренесува само неразбирливи и збунувачки податоци.
Ако според него поради некоја причина работататa не може да продолжи,
станицата може да биде изведена од орбитата на Соларис.
Тоа тој го разбира.
Ти вети дека ќе зборуваш со него. Ја донесов касетата.
Јас за тоа и дојдов... - Да, се разбира...
Ќе може ли малиот да остане кај вас на неколку дена?...
Имам многу работа, а немам на кого да го оставам...
Ана ќе го гледа. Сега таа ќе има повеќе слободно време.
Во колку ќе излета?
Утре изутрина него веќе нема да го има тука.
Убаво е тука кај вас.
Оваа куќа е како таја на дедо ми. Таа многу ми се допадна
и со мајка ми решивме да изградиме иста.
Не ги сакам новостите.
Е, јас ќе одам. Имам страшно многу работа.
Нема ли да останеш да ја гледаш?
Сум ја гледал веќе многу пати.
На 25-тиот ден од почетокот на нашата експедиција
радио-биологот Мјашников и физичарот Фехнер
одржаа истражувачки лет над океанот на Соларис
на летала движени на воздушни перничиња.
Кога до 16 часот тие не се вратија, бевме принудени да објавиме тревога.
Маглата се згусна и бевме принудени да ја прекинеме потрагата по нив.
На станицата се вратија сите спасувачки апарати
освен товарниот хеликоптер управуван од пилотот Бертон.
Бертон се врати еден час по настапување на мракот.
Излегувајќи од хеликоптерот тргна да бега; беше во состојба на нервен шок.
Разбирате дека за маж со 11 години вселенски летови зад себе
во најтешки услови, тоа беше поразително.
По два дена се врати, но повеќе никогаш не го напушти бродот
и не се приближи до прозорецот, од кој се гледаше океанот.
Подоцна од клиниката ни соопшти дека се подготвува да даде изјава
од особена важност, што по негово мислење,
може да ја реши судбината на Соларистиката.
Одлично, нека самиот тој ни раскаже за сe.
Сега е време да мудадеме збор на Бертон, претпоставувам.
Благодарам.
Кога за прв пат се спуштив до 300 метри
стана тешко да ја задржам височината,
бидејќи се појави ветер.
Принуден бев да се предадам целосно внимавајќи на управувањето.
Извесно време не погледнував надвор.
Како резултат без да сакам влегов во маглата.
Тоа обична магла ли беше? - Не, не беше обична магла.
Изгледаше некако колоидна и многу леплива.
Таа се лепеше по прозорците...
Поради отпорот на маглата почнав да губам височина...
Сонцето не го гледав, но во насоката на сонцето маглата светеше црвено.
По половина час успеав да излезам во отворен простор.
Тоа беше речиси кружно, со дијаметар од неколку стотици метри...
Во тој момент забележав промена во состојбата на океанот.
Брановите сосема исчезнаа и површината стана речиси прозирна...
Под неа се собираше жолта слуз.
Се издигаше на тенки ленти и кога се подигаше, блескаше како стакло.
Потоа почна да врие, да се Пени и да се стврднува...
Личеше на сируп од прегорен шеќер.
Оваа слуз или секрет се собираше на големи парчиња
и постепено формираше различни фигури.
Почна да ме притегнува кон ѕидот на маглата
и за некое време требаше да се борам против тоа движење.
Кога повторно погледнав надолу видов нешто, како градина.
Како градина?
Внимание, молам!
Видов дрвја, живи огради, акации, уски патеки...
Се беше од тоа од истата материја.
А овие дрвја и растенија, кои сте ги виделе, со листови ли беа?
Овие грмушки, акации?...
Не, ви реков, се беше како од гипс, само во природна големина.
Потоа одеднаш се започна да трешти и да се крши...
Од пукнатините излезе пак слуз и вриеше уште посилно и се покри со пена.
И сами ќе можете да се уверите во се.
Од време на време ја вклучував камерата И...
Сe што видов треба да е регистрирана на лентата.
Тогаш предлагам да прекинеме со разговорите
и да го видиме сето тоа со свои очи.
Па добро, покажете ни го вашиот филм. Звучи многу интересно...
Тоа ли е се? Тоа е целиот филм? - Да, тоа беше сe.
Но, ние ништо не разбравме! Вие сте снимале облаци!
Зошто сте снимале само облаци?
Тоа сигурно е маглата, за која ви зборував...
За мене тоа е целосно неочекувано.
Сето тоа би можело да е резултат на биомагнетовото струење
на океанот на Соларис на свеста на Бертон.
Како што знаеме океанот не е само нешто како гигантски мозок,
но и супстанца способна да размислува! Но, оваа хипотеза е доста сомнителна.
Да сте се чувствувале болен тој ден?
Следува една доста бесмислен дел...
Еве од тука...
Во еден од отворите открив лебдечки предмет...
Ми се причини дека тоа е скафандерот на Фехнер,
уште повеќе, дека по форма потсетуваше на човек.
Почнав да кружам, плашејќи се дека ќе го одминам местото и ќе го загубам.
Во тој момент фигурата малку се приподигна,
како да пливаше или... стоеше до крстот во водата...
Тој човек... тој беше без скафандер и се движеше...
Не ве разбрав ...- човек?!...
Да, човек.
Чекај... И вие што... го видовте лицето?...
Да.
Каков човек?
И кој беше тој?
Тоа беше дете.
Што дете?... Сте го виделе пред тоа?
Не, никогаш. Во секој случај не се сеќавам...
Кога се приближив,
забележав во него нешто лошо...
Во која смисла?
Јас... не разбрав веднаш што е
Но потоа сфатив дека тоа беше необично големо...
Џиновско!...
И тоа е слабо кажано... Тоа беше високо четири метри!
Имаше сини очи И... црна коса.
Можеби не се чувствувате добро?
Тогаш да прекинеме со сослушувањето...
Ќе продолжам.
Тоа беше голо, апсолутно голо, како новороденче.
И... влажно. По-скоро лизгаво.
Кожата му блескаше.
Се креваше од брановите нагоре-надолу, но и покрај тоа, тоа се движеше!
Тоа беше одвратно!
Извинете, ќе превртам.
Остана сосема малку.
Изјавите од Бертон претставуваат содржината на
халуцинациионен комплекс, предизвикан од симптом на помрачение
под влијание на атмосферата на планетата.
Тие придонесуваат возбуда во асоциативната зона на мозочната кора.
И поради тоа овие информации не одговараат на ништо
или речиси на ништо од реалноста.
Колку важи тоа " скоро"?
Простете уште не сум готов.
Одделно е запишано " особено мислење" на доктор Месинджр,
кој смета дека објавените од Бертон информации
би можеле да ПРОИЗЛЕГУВААТ во дејствителност
и имаат потреба од особено совесно изучување.
Тоа е се.
Јас го видов сето тоа со свои очи!
Тука јас го делам различното мислење.
Ние стоиме на прагот на една од од најголемите откритија
и не би ми се сакало на одлуката да влијае фактот
дека се потпира на набљудувањата на човек без никаква квалификација.
Макар ни еден истражувач би можел да позавиди на овој пилот:
присуството на духот и талентот на набљудувач...
Ми се чини дека во светлината на последните информации
ние немаме никакво морално право Да престанеме со истражувањата.
Разбирам чувствата на професор Месинджр, го разбирам...
Но нека се погледне на долгиот пат кој е позади нас.
Соларистиката тапка во место каде што беше на почетокот.
Трудот во сите овие години се покажа залуден.
Она што го знаеме сега за Соларис има негативен карактер
и наликува на куп хетерогени факти,
кои не можат да се сведат на било каков концепт.
Токму во таква ситуација се наоѓаме и сега.
Соларистиката се израѓа.
Но, станува збор за нешта поважни од изучувањето на соларистиката.
Станува збор за границите на човечкото знаење.
Не ви се чини дека ако вештачки воспоставиме такви граници,
ние ја ограничуваме идејата за безграничноста на разумот.
И го ограничуваме движењето напред, дали ризикуваме движење наназад.
Сепак, јас ќе го повторам прашањето:
Што значи дека соопштенијата од мене не одговараат скоро на ништо?
Јас го видов сето тоа со свои очи!
Што значи " речиси"?
" Речиси ништо", значи дека сепак некакви вистински феномени
би можеле да ги предизвикаат вашите халуцинации.
Во ветровито време не е тешко да се збуниш
клатење на грмушка со живо суштество.
А да не збориме за туѓа планета!
Значи во тоа нема ништо навредливи за вас, Бертон.
Сакам да знам какви последици ќе има " Посебно мислење" на проф Месинджр.
Практично никакви.
Тоа значи дека веќе нема да се прават истражувања на оваа компонента.
Во врска со ова сакам да дадам изјава.
Комисијата се оскрби на мене - јас тука не сум важен.
Таа го оскрби духот на експедицијата, и затоа сметам за свој долг да кажам...
И така натаму...
Сега се смета за дел од добриот
да се подсмеваш при споменување на извештајот на Бертон.
Ви благодариме Бертон. Толку одамна се знаеме, а ништо не знаев за вас.
Дали знаете дека сте бил многу убав.
Што зборувате... Во секој случај, ви благодарам.
Па, Крис, што впечаток ти остави тоа?
Ако не ви пречи, би сакал да зборувам со твојот син насамо.
Не би сакал уште еднаш да изгледам како кретен во твоите очи.
Ќе ве чекам долу, при љуљашката.
Смешно изгледа твојот човек...
Не зборува така за него. Тој и самиот се чувствува непријатно.
Му се чини дека ни пречи да се простиме.
Тој е чувствителен човек. Штом дошол, значи ја смета работата за важна.
Иако и на мене сега не ми е да се гледам со никого.
И без тоа толку ретко зборуваме со тебе.
Мило ми е што го велиш тоа.
Макар и во последниот ден.
Последниот ден...
Кога се збогуваш премногу особено
потоа секогаш ти е спротивно.
Тетка ти доаѓа... Крис, дај да се видиме по ручек, треба да зборуваме!
А тогаш зошто токму денес го покани Бертон?
Каде ќе ноќеваат гостите? Кај тебе или во горната соба?
Горе, мислам.
Е, јас одам на средба... при љуљашката.
А можеби... - Чекај малку...
Почекај малку со таа твоја соба!
Слушај, Крис...
Што се случило?
Нешто стои таму... Стои во гаражата и ме гледа!
Тоа е коњ. - Не сакам, јас веќе го видов...
Дојди, дојди...
Таа е добра. Види каква убавица е!
Разберете ме добро: јас мислам дека соларистиката е во ќор-сокак
токму како резултат на неодговорно фантазирање.
Ме интересира вистината, а вие сакате да ме убедите на вашиот начин на гледање.
Немам право да земам решенија предводени од " душевни нагони";
јас не сум поет. Јас имам сосема конкретна цел -
или да се прекине истражувањето и да се симне станицата од орбита
признавајќи го ќорсокакот и кризата на соларистиката...
или да се преземат крајни мерки...
Можно е дури и влијание на океанот со моќно зрачење.
Само тоа не! - А зошто да не?
Самиот нуди - да се продолжи истражувањето " по секоја цена"!
Вие, што сакате да го отстраните тоа, што не сме во состојба да разбереме?
Извинете, но јас не сум приврзаник на " знаење по секоја цена".
Знаење е вистинито само тогаш, кога се потпира на морални квалитети.
Морално или не, науката се прави од човекот. Сетете се на Хирошима.
Тогаш не правете ја науката неморална! Чудно...
Нема ништо чудно.
Вие и сам не сте уверен
дека се што сте виделе таму не биле халуцинации. Нели гледам!
Ви благодарам! Сметајте го разговорот за завршен!
Што се случува? - Си заминувам.
Каде?
Тој е сметководител, не научник. Ти беше во право.
Сепак, со тебе сме пријатели, не зборувај така за него!
Одлично! Се знаеме веќе 20 години - некогаш тоа треба да заврши!
Го оставаш ли момчето?
Со што го навреди? Ти си премногу жесток, еве што треба да ти кажам!
Таквите како тебе е опасни да ги пуштаат во вселената!
Таму се уште е кревко и кршливо. Токму кршливо!
Земјата веќе се адаптирала на таквите како тебе,
Макар какви жртви ја чинело тоа!
Ти што, да не му љубомориш, дека ќе ме закопа тој, а не ти!?
На тој начин се утврди дека океанот на Соларис претставува огромен мозок.
Имено, потоа беше искажана и најхрабрите хипотеза
утврдено е дека океанот е размислувачка супстанца.
Веќе толку години оваа хипотеза нема ниту потврди, ниту контрапотврди.
Предаваат за Соларис!
Малку верници останаа од научниците.
Тоа се оние, чија судбина е поврзана со орбиталните станица на Соларис.
Сега на оваа огромна станица, создадена за 85 лица, работат само тројца.
Тоа се астробиологот Сарториус,
кибернетикот Снаут;
а физиологот Гибарјан се занимава со проблемот за односот на...
Се јавувам од градот.
Бертон!
Ана, би не оставила за минут?
Не кажав на Крис за најважното, за што сакав да зборувам со него.
Тоа е за Месинджр, кој изрази " Особено мислење" на онаа седница...
Тој се заинтересира за Фехнер, кој загина во океанот на Соларис.
Излезе дека Фехнер оставил син сирак,
пред тоа го напуштил семејството.
Јас и Месинджр ја посетивме вдовицата на Фехнер.
И јас со сопствените очи го видов детето.
Не си ми кажал за тоа.
Не сум имал прилика.
Добро, и што?
Тоа дете по ништо не се разликуваат од она што го видов тогаш на Соларис.
Само што не беше четири метри.
Сега при стартот не треба многу да размислува за тоа.
Но таму, нека си спомне.
Тоа се непотребни вредности.
Во мојата соба сум оставил она што треба да се зачува.
Студентски белешки, истражувачка работа... Како се схранило сето тоа?
Ако се случи нешто, ќе се погрижам за нив. Ќе измислиме нешто.
Да, и не го барај оној филм... Го зедов со мене. Нели го помниш, оној со оганот...
Да, се разбира, земи го.
Подготвен ли си, Келвин? - Подготвен сум!
За ништо не се грижи. Среќен пат! И поздрав на нашите!
Кога полетувам? - Веќе леташ, Крис! Биди здрав!
Станица Солaрис!... Направете нешто!
Мислам дека ја губам стабилноста...
Каде сте сите? Имате гости! Ме примате ли?
Доктор Снаут!
Снаут?
Јас сум Келвин, психолог.
Колку што гледам не сте ме очекувале.
Ја добивте ли радиограмата?
Да... се разбира.
Што ви е?
Извинете...
А каде е Гибарјан... Сарториус?
Сарториус е во собата. Гибарјан умре.
Како умре?
Самоубиство.
Но... јас го познавав Гибарјан... Тој никогаш не би...
Тој речиси постојано беше во длабока депресија...
откако тука започнаа овие... бркотници.
Одморите се, избањајте се, сместете се во која и да е соба...
и дојдете по еден час.
Би сакал да се видам со Гибарјан... Односно Сарториус.
Потоа. Пак и најверојатно нема да ве прими. Тој е горе во лабораторијата.
Видете Снаут, разбирам дека се случило нешто необично
и можеби...
Доктор Келвин...
Знаете... Дојдете по еден час... ве молам!
Одете, одморете се.
Сега тука сме само тројцата со Сарториус.
Него, исто како мене, го познавате по фотографии.
Ако видите нешто невообичаено... не мене и не Сарториус,
обидете се да не го губите самодоверието.
Што да видам? - Не знам. Донекаде тоа зависи од вас.
Халуцинации? - Не... Не напади. Нели се сеќавате?
Што да се сеќавам? - Не сме на Земјата.
Дали знаете дојдете подобро вечерва. Или во текот на ноќта.
Или не, дојдете директно утре!
За К. Келвин
Здраво, Крис.
Имам уште сосема малку време.
Треба да ти кажам некои работи.
И да те предупредам за тоа-тоа.
Сега си веќе на станицата и знаеш што се случило со мене.
Ако не, Снаут или Сарториус ќе ти кажат.
Што се случи со мене...
тоа не е важно.
По-скоро, Крис, за тоа не може да се раскаже.
Се плашам дека она што стана со мене, е само почеток.
Не би сакал, но тоа би можело да се случи и со тебе и со сите други.
Сега тука може да се случи сигурно со секој...
Само не мисли дека сум полудел.
Целосно со сиот ум сум, Крис, верувај ми!
Ти ме познаваш!
Ако успеам, ќе ти раскажам зошто го направив сето тоа.
Ти велам само затоа што ако ти се случи и на тебе, да знаеш дека тоа не е лудило
Тоа е главното.
А што се однесува до понатамошните истражувања,
јас се согласувам со предлогот на Сарториус
да ја подложи плазмата на океанот на моќно рентген зрачење.
Знам дека е забрането, но друг излез нема.
Инаку ние... т. е. вие само уште повеќе ќе заглавите.
А можеби тоа ќе ги раздвижи работите од мртва точка.
Тоа е единствената шанса за контакт со тоа чудовиште.
Друг излез нема, Крис!
Ако...
Д-р Сарториус, јас сум Келвин. Долетав пред два часа.
Разберете наидов на некоја глупава состојба...
Накратко, ако не отворите, ќе ја разбијам вратата.
Добро, ќе отворам, но вие не влегувајте. Јас ќе излезам.
Добро.
Моето име е Келвин. - Слушам...
Мора да сте слушале за мене. Работам... работев со Гибарјан.
Од Снаут сфатив дека Гибарјан... дека веќе го нема.
Во тој случај оваа приказна веќе ви е позната.
Тоа е ужасно. Не знам детали, но тој е мртов.
Не е во тоа прашањето. Секој од нас може да умре.
Но тој сакаше да биде погребан на Земјата. Зар космосот е лош гроб?
Посакувааше во земјата, при црвите.
Ако не беше Снаут сакав да ја игнорирам неговата желба.
Сте слушнале некогаш за Бертон.
Тој пилот, кој... - Да, учествувал во потрага на Фехнер.
Фехнер умре величенствено. А Гибарјан - како страшливец.
Ве молам, да не зборуваме лошо за него... сега.
Тоа е несуштински. Сега треба да се мисли само за долгот.
Пред кого? - Пред вистината!
Значи пред луѓето!
Не ја барајте вистината каде што треба. Еве, гледајте!
Позата ви е убаво вашето т. н.. Мажественост е безчовечно!
Слушате ли?
Одете си! Како што разбирам сте премногу импресивен,
прво треба да привикнете. Ви посакувам добро здравје!
Разговарав со Сарториус.
По мое тој не е симпатичен тип.
Тој е многу талентиран научник.
Знаете ли ми се чини дека не сум многу добро.
Совршено здрав сте. Едноставно сте невнимателен кон советите.
Снаут, освен нас тројцата, има ли некој друг на станицата?
Видовте ли некој?
Вие ме предупредивте... Од што?
Кого видовте?
Тоа човек ли е? Таа вистинска ли е?
Може ли да се допре, да се повреди?
За последен пат денеска Дали ја видовте?
Па ти? Ти кој си?
Тивко...
От каде дојде? - Остави ме на мира!
Се плашиш!...
Не се грижи. Нема да те сметам за луд.
Луд? Господи, та ти очигледно ништо, сосема ништо не... Луд...
Тоа би било спасение.
Слушај, Снаут...
Сето тоа е бесмислено.
И онака нема да ме разберат. Тие си мислат дека сум полудел.
Гледаш колку е смешно - треба да го направам, бидејќи
се плашам дека Снаут и Сарториус насила ќе влезат тука.
Тие самите не разбираат што прават.
Страв ми е, Крис!...
Не можам!
Тоа никој нема да може да го разбере!
Отвори! Слушаш ли, Гибарјан!... Престани со овие глупости!
Та тоа сме ние, Снаут и Сарториус!
Сакаме да ти помогнеме!
Тие сакаат да ми помогнат!...
Сега, сега, престанете со куцањто!
Јас сам сум си судија.
Нели ја виде?
Крис, знај дека тоа не е безумие!
Повеќе тука станува нешто со совеста...
Така ми се сакаше поскоро да долеташ, Крис!
Ти од каде се...
Толку е убаво!...
Но тоа е .. Од каде разбра каде сум?
Како откаде?
Немој, ме скокотка тоа ..
А каде ми се кондурите?
Не... таму ги нема.
Кој е тоа?
Крис... јас ли сум?...
Знаеш, имам некое такво чувство...
се чини дека нешто сум заборавила.
Не можам да ги разберам...
Ме Љубиш?
Зошто зборуваш глупости, Хари, како да не знаеш...
Сега за малку ќе излезам, а ти почекај ме,
Ќе дојдам со тебе. - Не, не, јас наскоро се враќам.
Не!
Што има? Зошто?
Не знам. Не можам!
Што не можеш?
Ми се чини дека треба да те гледам цело време.
Да не си дете? Јас треба да работам, Хари!
Се однесувам како глупачка.
А ти исто така - бегаш... нервозен си како Снаут
Како кого? - Како Снаут.
Чекај, а ти од каде го...
Треба да одам. Ако сакаш дојди со мене.
Со фустанот не можеш да облечеш скафандер. Соблече ја.
Крис, помогни ми, не можам да се одврзам.
Зошто ме гледаш така?
Соларис Дел втори
Влегувај.
А ти? Доаѓам. Треба да го затворам - подвижниот покрив.
Како е? удобно ли ти е?
Да, доаѓај побрзо, Крис!
Можеше барем да покуцаш!
Ми се стори дека некој разговара тука.
Уште повеќе!
Си имал гости? Па, на здрав начин си расчистил со нив!
Ништо, до свадбата ќе зарасне!
Се надевам дека скромно си почнал на почетокот -
дрога, отрови, хипнотици... а?
Ако си дошол да правиш шали, подобро оди си!
Понекогаш и да не сакаш стануваш шут.
Не ме убедувај дека не си пробал коноп или чекан!
Претпоставувам дека не си фрлал со мастилници, како Лутер, а?
Значи вака: еден-два, ја стави, го притисна копчето и готово!
Следниот пат не паничи.
И копчето притисни го од ходникот. Така можеш да изгориш.
Што беше тоа? - Не знам.
Впрочем, тоа-она веќе утврдивме теорија.
А кој дојде?
Таа умре пред десет години...
Тоа што си видел, е материализација на особата која си ја познавал.
Како се викаше? - Хари.
Се започна откако одржаа експериментот со Х-зраци...
Влијаевме на површината на океанот
со силен сноп на рендгенски зраци. - Но, нели тоа е ..
Впрочем сметај дека те проверувало. Оваа жена е само дел од твоето минато.
Што ако ти беше дошло нешто
што никогаш не си знаел а само си го помислил вообразил?...
Не разбирам...
Очигледно океанот одговорил на нашето зрачење со нешто свое -
Ги просондирал мозоците и извлекол од таму нешто како острови од меморијата.
Таа нема да се врати? - Ќе се вратат. И нема да се врати.
Хари 2. - Можен е бесконечен број двојници.
Зошто не ме предупреди? - Па ти не би поверувал!
Се исплашив и постапив... не сосема...
Не се биј во градите! На нас ни доаѓа Гибарјан.
Станува збор за ликвидација на станицата...
Затоа сум и испратен тука.
Ако подготвувам извештај ќе го подпишеш ли?
Па ако тоа е долгоочекуваниот контакт?
Ноќта тука е најдобро време.
Нешто ме потсетува на Земјата.
Стави кон вентилаторот хартиени лентички.
Во ноќта тоа потсетува на шумолењето на лисја.
Пронајдок на Гибарјан - едноставно како се генијално. Веднаш го прифатив.
Сарториус ни се подсмеваше, но и тој го има истото го крие во шкафот
Треба да си починеш. Ако можеш, дојди потоа во библиотеката.
Сум ти приготвил листа на книги.
Снаут, ти ли си?
Крис, каде си?
Дојди тука.
Толку е темно... - Дојди тука, не се плаши!
Вратата се отвора на другата страна, Хари!
Потрпи, сега се враќам!...
Видов дека те нема и се исплашив...
Здраво, Крис.
Лошо те слушам. Зборувај по-гласно.
Што правиш во моментов?
Ништо не правам.
Сарториус не замоли да одиме во лабораторијата. Што ќе кажеш?
Добро, ќе се обидам...
Крис, што ми е?
А можеби имам епилепсија?
Тоа е жена ми.
Здраво.
Ве чекавме. - Не можев порано да дојдам.
Која прелест! Ваши ли се? - Не, на Снаут.
Еве што. Колку што ми успее да појаснам, тие се изградени од...
Да ги нарекуваме едноставно " гости".
Многу добро.
За разлика од нас кои сме од атоми, тие се состојат од неутрини.
Но нели неутринните системи се нестабилни?
По мое ги стабилизира магнетното поле на Соларис.
Имате прекрасен примерок.
Тоа е жена ми!
Моите честитки! Прекрасно!
Тогаш направете анализа на крвта на вашата... " Жена".
Зошто? - Тоа донекаде ќе ви отрезни.
Интересно, како мислиш?...
Одете сите по...
Ја горам крвта со киселина, но таа се регенерира.
Регенерација? Кажете, ве молам!?
Суштината на бесмртноста. Проблемот на Фауст... Извинете...
Нема потреба од памук.
Дали сте Доволно квалификуван да спроведете аутопсија?
Ви кажав, тоа е жена ми, не ме разбравте ли?
По мое овие експерименти се по хумани отколку на земно зајче. Не мислите ли?
Тоа е исто како да си ја отсечете својота нога.
Те болеше ли кога се исече на вратата?
Болеше... се разбира.
Значи: ако некогаш ве фати да се обидувате нешто со неа...
Среќни сте. - Односно?
Пристрасноста ви е бесмислена, но вие влеговте во емоционален контакт.
Може да е пријатно, но...
Вие што, да не завидувате? - Можеби завидувам.
Не, вие не завидувате. Вие во ништо не сте виновен...
А јас сум виновен... - Во што?...
Кога конечно се претвораш во беспомошно создание,
јавете ни се - ќе ви ја смениме подлогата.
Пред кого сепак сте виновен? - Дури и пред вас.
Ова го снимал татко ми. Овде-онде и јас.
Слушај...
Јас воопшто не се познавам... Не се сеќавам...
Ги покривам своите очи и веќе не можам да се сетам на лицето. А ти?
Што?
Ти се познаваш ли? - Колку секој човек.
Оваа жена со бело крзно - таа ме мразеше...
Не си измислувај - таа умре пред да се запознаеме со тебе.
Не разбирам зошто ме правиш глупачка...
Прекрасно се сеќавам како пиевме чај...
и таа ме избрка надвор.
Секако, јас станав и излегов. Прекрасно го паметам.
Но потоа што се случи?...
Потоа јас отидов, и од тогаш повеќе не сме се виделе...
Каде замина? - Во друг град.
Зошто? - Ме преместија.
А зошто си заминал без мене?
Ти сама не посака.
Да, тоа го паметам...
Извини минував оттука и ми се стори дека не спиеш.
Што се случило? - Регенерација се забавува.
Околу 2-3 часа можеме да бидеме слободни од нив.
И дојде во текот на ноќта за да ми го соопштиш тоа?
Знаеш, јас по друг повод...
Со Сарториус си помисливме
дека штом океанот ги извлекува " гостите" од нас за време на спиење,
можеби има смисла да му ги предадеме дневните мисли.
Како? - Преку Рендгенски зраци.
Можеби ќе ни разбере и ќе не избави од сите овие појави.
Пак овие глупави рендгенски проповеди за величието на науката?
Ќе премодулираме емитувањето со струјата од мозокот на некој од нас.
И овој " некој", се разбира, сум јас.
Енцефалограма. Снимање на сите мои мисли.
Па ако сакам таа да умре? Да исчезне?
Да мусе доверам на тој... на таа киселина!...
И онака веќе ми влегол во душата!
Крис, ајде, време е да одиме. Сарториус предложи и уште еден проект.
Анихилатор. се уништуваат само неутринните системи.
Тоа што е - уцена ли е?
Јас го убедија да почнеме со енцефалограмата.
И уште... заборави сега за оваа историја.
Утре имам роденден. Се сметаш за поканет.
Лаже, едноставно сакаш да не помириш. - Да, сакам!
Не викај, тука спијат!
Спијат?... Веќе се научила да спие?...
Лошо ќе заврши сето тоа.
А што ми нудиш? - Ништо. Утре ќе дојдеш во библиотеката.
Ќе измислиме трпеза... Таму барем нема прозорци.
А сега да одиме, Сарториус не чека.
Таа спие. Нема ли да тргне по мене?
За секој случај Не ја затворај вратата.
Која врата... Само привидност.
Чекај, веднаш се враќам
Каде тргна?
Прости ми!
Зошто не спиеш?
Ти не ме сакаш. - Престани, Хари!
Треба да разговараме. - За што?
Разбираш дека јас не знам од каде сум...
А можеби ти знаеш? - Што си измислуваш?
Почекај, не ме прекинувај...
Но, ако ти знаеш, само што сега не можеш да ми кажеш,
тоа можеби некогаш... а, Крис?
Што зборуваш? Ништо не разбирам, чесен збор.
Не сакаш... Се плашиш.
Тогаш јас ќе ти кажам.
Јас не сум Хари. Хари е мртва.
Се отрула
А јас воопшто не сум таа...
Кој ти го кажа? - Сарториус, само што зборувавме.
Во текот на ноќта?
Подобро ти сам да ми ја кажеше вистината...
Господи, што е разликата?
Како си живеел цело ова време?
Си сакал ли некого? - Не знам.
А за мене се сеќаваш ли?
Се сеќавав... но не по целото време.
Само кога ми беше лошо.
Знаеш, ми се чини дека некој не измамил...
И колку подолго трае оваа измама,
толку ужасно се ќе заврши за тебе... Токму за тебе, Крис.
Би сакала некако да ти помогнам...
Кажи ми, туку со неа... со онаа што се случи со неа?
Се скаравме. Во последно време често се каравме.
Јас си ги собрав работите и заминав.
Таа ми даде да дознаам... Не ми го кажа директно, но...
ако си бил подолго со некого тоа не е и потребно...
Бев сигурен дека се само зборови,
Но на другиот ден се сетив дека оставив во фрижидерот препарати.
Ги донесов од лабораторијата и и објаснив како дејствуваат.
Се исплашив, сакав да се вратам...
Но потоа помислив дека разбрала оти озбилно ги сватив нејзините зборови
На третиот ден сепак не издржв и се вратив.
Кога се вратив, таа веќе беше мртва. На раката имаше лузна од убод
Овој ли?
А зошто сепак го направила?
Веројатно чувствувала дека не ја сакам вистински.
Но тебе те сакам.
Крис! - Што?
Те сакам.
Поспи.
Не можам да спијам.
Не, вистина е, не е сон... Тоа е некако како да кружи...
Како да не е само во мене, а се протега многу далеку...
Сигурно сепак тоа е сон...
Е, веќе мислам дека виновникот за триумфот нема да се појави.
Зошто? - Па може да си има гости.
А, сите се веќе тука!...
Доцниш час и половина.
Што читаш?
Сето тоа е ѓубре.
Ѓубре!
А каде е ..
Каде ли е?...
Ете!
Тие доаѓаат ноќе,
но сепак треба некогаш да се спие.
Еве ти проблем:
Човекот го изгубил својот сон!
Впрочем, прочитајте го вие, јас сум малку превозбуден...
" Јас, сењор, знам само едно. Кога...
Кога спијам, не знам ниту страв, ниту надеж, ниту труд, ниту блаженство.
Ти благодарам што си го измислил сонот!
Тоа е единствено за сите, една и иста вага.
Која ги изедначува овчар со крал, глупакот со мудрецот.
Има само еден недостаток - многу намирисва на смрт.
Никогаш досега, Санчо, не си толку грациозен говор."
Тоа е прекрасно, но можеби конечно ќе ми дадете и на мене да се искажам?
Предлагам да пиеме за Снаут.
За неговото мажественост!
За способноста да не заборава за долгот!
За науката и за Снаут!
Науката? Празна работа!
Во оваа ситуација се подеднакво беспомошни и просечност и гениалноста.
Должен сум да ви кажам дека воопшто не сакаме да освојуваме никаква вселена.
Сакаме да ја прошириме Земјата до неговите граници.
Ние не знаеме што да правиме со другите светови.
Не ни се потребни други светови!
Потребно ни е огледало!
Се трудиме да оствариме за контакт, но никогаш нема да го најдеме.
Ние сме во смешна состојба на човек кои се стремат кон цел,
од која се плаши, која не му е потребна...
Човекот има потреба од човек!
Да пиеме за Гибарјан! За неговата меморија!...
Макар и да се плашиш.
Не, Гибјаран не се исплаши.
Има и пострашно од тоа...
Тој умре затоа што не виде излез.
Тој си е мислел, дека сето тоа се случува само со него.
Боже мој... Сите овие душераздирателни излијанија
се само Достоевштина и ништо повеќе!
Не сте ли малку надменен? - Јас знам колку чинат. Јас работам.
Човекот е создаден од природата за да ја запознава.
Во незапирливите си движење кон вистината човекот е осуден на познание.
Се друго е ветер.
Дозволете да ве прашам, драги колега, зошто долетавте тука на Соларис?
Да не многу да работите? Простете но освен романот со поранешната ви жена
ништо друго не ве интересира.
По цели денови целиот живот го минуваше во кревет од идејни причини...
На таков начин ли го исполнувате Вашиот долг?
Го изгубивте чувството за реалноста.
Простете, но вие сте едноставно безделник!
Ајде доста!
Нека и малку со добаро!... Да пиеме за Гибарјан!
Не за Гибарјан, а за Човекот!
Да не велите дека Гибјаран не бил човек?
Доста, Крис! Не ни доаѓа друго, туку сега и да се изпокараме!
На крајот на краиштата денес ми е роденден... Денес е мој ден.
Се разбира, но ми се чини дека Крис Келвин
е по доследен и од двајцата.
Во нечовечки услови тој се држи за човечки.
А вие се правите дека сето тоа не ве засега
и сметате " гостите" мислам така не нарекувате, за нешто надворешн, непријател.
Но, тоа сте вие самите! Тоа е вашата совест.
А Крис ме сака.
Можеби не ме сака мене, туку едноставно се заштитува од самиот себе...
Ме сака мене, жива...
Но не е таму работата, не е важно зошто некој сака, кај сите е различно.
Не за Крис е зборот...
...а за вас!... Ве мразам!
Би ве помолил да... - Не ме прекинувајте, сепак сум жена!
Не сте жена и не сте човек!
Дознајте конечно, ако воопшто можете нешто да разбирате!
Хари ја нема. Таа е мртва!
А вие сте само нејзино репродукција.
Механичко повторување! Копија. Матрица.
Да...
Можеби...
Но јас... се претворам во човек.
Чувствувам не помалку од вас...
Верувајте ми...
Јас веќе можам да останам без него.
Јас... јас го сакам!
Јас сум човек!
Вие... сте многу жестоки.
Станете! Веднаш станете!
Драги мој...
Та тоа е најлесно!
Само се караме...
Губиме достоинство и човечки изглед.
Не, вие сте луѓе секој по свое.
Затоа и се карате.
Не ви ли пречам?
Добар човек си. Само што лошо изгледаш.
Навистина сум се разкиснал... Помогни ми малку!
Што, зар човек кој е подготвен да го жртвува својот живот
заради овој несреќен контакт
за да разбере колку чини, не може ли да се напие?
Има целосно морално право!
А ти, Келвин, веруваш ли во нашата мисија?
Нема да се прибирам. Важно е да не заспијам
Ќе отидам при Фауст...
Во лабораторијата нашиот Фауст-Сарториус бара средство против бесмртност.
А ние?...
Слушај, да ги отвориме долните прозори и да вика таму надолу!
Мислиш ли дека ќе не чуе!
Само што... како да му викаме?...
Или да го нашибаме со брезови гранчиња?...
Или најдобро да му се помолиме. Што се случува?
Ја затворив вратата на библиотеката. Таа е сама таму...
Оди, веќе сум подобро... Станицата ќе маневрира.
Во 17 часот ќе има 30 секунди бестежинска состојба.
Да не заборавиш.
Хари...
Хари!
Извини, мили, нешто се замислив.
Се случило ли нешто?
Не, не, ништо... Се е во ред.
Се напила течен кислород.
Го направила од очај. - Ќе станува и по-лошо.
Колку повеќе е со тебе толку повеќе се очовечува.
Земи пример од Сарториус. - Благодарам за советот.
Што мислиш да правиш? - Да чекам додека не се врати.
А потоа? Ќе ја напуштиш станицата?
Крис, таа може да живее само тука на станицата, и ти го знаеш.
Што да направам? Ја сакам
Која? Оваа? Или онаа во ракетата?
Можеш да ја пуштиш во орбитата, но таа пак ќе се појави, и секој пат ќе се појавува.
Не претварај го научниот проблем во љубовна приказна.
Предчуствував дека тоа ќе заврши лошо...
Должен си да и помогнеш.
Ужасна глетка...
Не можам да се навикнам кон сите овие воскреснија...
Тоа јас ли сум?
Хари?...
Што?...
Што?
Што... за што?...
Зошто?
Не, тоа не сум јас!
Тоа сум јас... не Хари...
А ти?... Крис, а ти?... Можеби ти не си...
Немој, Хари! - Јас не сум Хари!
Добро тогаш!
Можеби појавата ти е искушение, може да е услуга на океанот,
Но, што значење има тоа кога ти си ми поскапа од сите научни вистини,
кои некогаш постоеле во светот!...
Личиам ли многу на неа? - Не. Личеше...
Сега ти не си таа, вистинската Хари.
Кажи ми...
Јас многу ли сум ти грда... дека сум таква?...
Грда сум ти! - Не, не е точно!
Лажеш! Треба да сум ти одвратна - Не е точно. Престани!
Не ме допирај!
Те сакам!...
Хари, што ти се случува?...
Ништо...
Нема да се вратам на Земјата.
Ќе си живееме со тебе тука на станицата.
Знаеш ли...
Страв ме е
активноста на океанот се зголемува. Твојата енцефалограма помогна.
Знаеш, кога покажуваме жал, ние ги празниме своите души.
Можеби тоа е точно.
Страдањето дава на животот мрачен и сомнителен вид...
Но јас не го прифаќам...
Не, не го признавам...
Она што не е потребно за нашиот живот, тоа му штети?...
Не, не штети... Не штети, се разбира дека не штети!
Го помниш ли Толстој?
Маката дека не може да го сака човештвото воопшто.
Колку време минало од тогаш?
Некако не можам да проценам. Помогни ми.
Да кажеме дека јас те сакам...
Но љубовта е чувство кое се доживува,
а не може да се објасни. Да се објасни може поим.
А се сака она што можеш да го изгубиш.
Себе, жена, татковина...
До овој момент човештвото било недостапно за љубовта,
рабираш ли Снаут?
Ние сме толку малку! Само неколку милијарди...
А може и да сме тука само затоа
за да почувствуваме за прв пат луѓето како повод за љубов... а?
Има температура.
Како умре Гибарјан? До сега не си ми раскажувал.
Ќе ти раскажам, а потоа.
Тој умре не од страв. Тој умре од срам.
Срамот - е чувство што ќе го спаси човештвото!
Мамо, јас...
Задоцнив два часа.
Знам.
Како беше патувањето?
Па добро. Малку сум поуморен, но... беше добро.
Господи... пак заостанува.
Ќе го поставиш. - Имаш уште време.
Знаеш, многу ми е непријатно, но јас некако си...
...Воопшто не се сеќавам на лицето твое.
Лошо изгледаш. Среќен ли си?
Среќата е сувишна идеја.
Тоа е .. доста навредливо...
Многу сум осамен сега.
Зошто не навредуваш?
Што чекаше? Зошто не ни се јавуваше?
Водиш некаков чуден живот...
Целиот кален, валкан...
Како стаса до оваа состојба?
Што е тоа?...
Почека, сега доаѓам.
Мамо!
Хари!
Е како е? Се во ред?
Каде е Хари?
Што е тоа? Ја нема веќе Хари.
"Крис, ужасно е дека требаше да те излажам.
Но немаше друг начин.
Така е подобро и за двајцата.
Јас сама ги замолив за тоа.
Не обвинувај никого. Хари."
Го направив поради тебе.
Снаут, слушај...
Потоа, Крис, смири се...
А како точно... тоа...
Анихилација. Експлозија од светлина и ветер...
Да, во последните денови воопшто не се разбиравме.
Снаут, зошто не мачи тој така?
По мое ние сме изгубиле чувство за вселенското.
На старите народи тоа било по-достапно. Тие никогаш не би прашале зошто, за што.
Сети се на митот за Сизиф.
Откако му ја испративме твојата енцефалограма
никој од " гостите" не се враќал.
Со океанот почнаа да стануваат некакви неразбирливи нешта.
На површината зедоа да се формираат острови.
Прво еден, по ден уште неколку...
Да не сакаш да кажеш, дека не разбрал?
Е, дури така одеднаш...
Но кај нас се појави надеж... А, Крис?...
На колку години си? - На 52, зошто?
Одамна ли си тука?
Не си ги разгледувал ли мојте документите? - Сум ги разгледувал.
Откако мина тука толку години,
јасно ли чувствуваш врската со животот... таму?
Ти си љубител на крајните прашања...
Се плашам дека по малку ќе ме прашуваш и за смислата на животот...
Немој, не ме иронизирај...
Тоа е баналено прашање.
Кога човек е среќен, смислата на животот
и други вечни теми ретко го интересираат.
Тие треба да бидат поставувани на крајот на животот.
Но кога ќе дојде тој крај не знаеме, и затоа брзаме.
А ти не брзај! Најзадоволни се оние кои
никогаш не се интересирале од тие проклети прашања.
Прашањата се секогаш од желба да знаеме.
А за да сахраниш едноставните вистини се потребни тајни...
Тајната на среќата, на смртта, на љубовта...
Може и да си во право, но обиди се де не мислиш за сето тоа.
А да мислиш за тоа е сеедно да го знаеш денот на својата смрт...
Незнаењето на овој ден не прави практично бесмртни...
Е добро, во секој случај мисијата ми е завршена.
А потоа што?... Да се вратам на Земјата?
Малку по малку се ќе тргне по старо,
дури ќе се појават нови интереси, познанства...
Но јас нема да можам да им се предадам до крај... Никогаш.
А имам ли право да се откажам
дури и од имагинарна можност за контакт со овој океан,
до кое мојата раса десетици години се обидува да дојдат со малку разбирање?
Да останам тука...
меѓу предмети и предмети на кои и двајцата сме се допирале,
кои се уште се сеќаваат на здивот ни?...
Во името на што?... Поради надеж за нејзиното враќање?
Но јас немам таква надеж.
Ми останува само да чекам.
Но, да чекам што?... Не знам...
Нови чуда?...
Не си уморен?
Не, не... се чувствувам чудесно.
Знаеш, Крис, мислам дека ти е време да се враташ на Земјата.
Така ли мислиш?
КРАЈ